Strona główna O nas Kwartalniki Rozmowy Sylwetki Słownik Archiwalia Publikacje Wydawnictwa Kontakt
ul. Piłsudskiego 27,
31-111 Kraków
info@cracovia-leopolis.pl

Facebook

SYLWETKI

Wszystkie 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017
Sortuj alfabetycznie | Sortuj numerami

Janusz M. Paluch, LEOPOLD STAFF (1878–1957)

[4/1997]

Leopold StaffW maju minęła 40 rocznica śmierci uznanego za najwybitniejszego przedstawiciela klasycyzmu w polskiej poezji XX wieku. Leopold Staff, bo o nim tu mowa, urodził się we Lwowie 14 listopada 1878 roku. Jego rodzice prowadzili cukiernię przy ul. Krakowskiej. Studiował na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza w latach 1899–1901 prawo, filozofię pod kierunkiem K. Twardowskiego oraz romanistykę na seminarium profesora-poety Edwarda Porębowicza. Nauka pod kierunkiem tego znamienitego romanisty rzetelnie przygotowała Staffa do prac przekładowych arcydzieł średniowiecznej i renesansowej literatury włoskiej. Dość wymienić Kwiatki św. Franciszka z Asyżu, pisma Leonarda da Vinci czy Michała Anioła. W okresie studiów czynnie uczestniczył w życiu literackim i intelektualnym uczelni oraz Lwowa. Współredagował również ukazujące się w Krakowie pismo literackie „Młodość”. Na tym gruncie rozpoczął debiutem poetyckim w 1898 r. swą interesującą karierę literacką poety, tłumacza i dramatopisarza. Należał do Stowarzyszenia Czytelni Akademickiej oraz działał w Kółku Literackim. Uczestniczył w słynnych literacko-artystycznych spotkaniach Płanetników w domu Maryli Wolskiej. Okres do wybuchu I wojny światowej spędził dość aktywnie na licznych podróżach do Włoch oraz na rocznym pobycie w Paryżu. Czas I wojny światowej spędził na wygnaniu w Charkowie. Od 1918 roku zamieszkał w Warszawie. W 1933 roku został członkiem Polskiej Akademii Literatury. W latach 1934–1939 pełnił zaszczytną funkcję wiceprezesa PAL. Staff był trzykrotnym laureatem literackiej nagrody państwowej (1927 – za tom poezji Ucho igielne, 1951 – za całokształt twórczości, i 1955 – za tom poezji Wiklina oraz przekłady łacińskich wierszy Jana Kochanowskiego). Nagrodami literackimi uhonorowały go miasta: w 1929 r. Lwów, w 1938 r. Warszawa oraz w 1949 r. Ziemia Krakowska. Uhonorowany został tytułem doktora honoris causa przez Uniwersytet Warszawski w 1939 r. oraz Uniwersytet Jagielloński w 1948 r. Lata okupacji oraz powstanie warszawskie spędził w Warszawie. Do 1949 roku związany był z Krakowem. Krytycy określają go poetą wielu czasów i poetyk. Zmarł 31 maja 1957 roku w Skarżysku-Kamiennej. Pochowany został na warszawskich Powązkach.